Menu Content/Inhalt
Strona Główna
- Każdy może uratować życie PDF Drukuj Email
Wpisał: Karolina Wroniecka   
 

Każdy może uratować życie


Gdy mijamy osobę leżącą na chodniku, ulicy lub w parku, myślimy że to ktoś pijany. Nie zastanawiamy się czy człowiek, którego spotkaliśmy naprawdę potrzebował pomocy. Postępując w ten sposób, dajemy negatywne wzorce, nie reagujemy na cierpienie. Odchodząc, nigdy nie poznajemy prawdy. Nie wiemy, czy leżący człowiek miał np. zawał serca. Gdybyśmy zainteresowali się nim, wezwanie karetki mogłoby uratować mu życie.


Od 20 września w naszym szpitalu odbywają się szkolenia wszystkich pracowników w zakresie resuscytacji krążeniowo – oddechowej, które prowadzi Koordynator Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii lek. med. Piotr Wojciechowski (na zdjęciach)


Gdy zostaje zatrzymane krążenie, liczy się każda sekunda, dlatego tak ważna jest pomoc przechodnia. Jeżeli w ciągu trzech minut zostanie udzielona pomoc, szansa poszkodowanego na przeżycie wzrasta trzykrotnie. Dużym problemem jest jednak nie tylko brak zainteresowania ze strony przechodzących ludzi, ale także nieumiejętność udzielania pierwszej pomocy oraz strach przed podjęciem próby ratowania drugiego człowieka. Z danych statystycznych wynika, że tylko 5-10% osób, u których doszło do zatrzymania krążenia, przeżywa.


BEZPIECZEŃSTWO RATUJĄCEGO

* Podstawową zasadą o jakiej NIE WOLNO zapomnieć żadnemu ratownikowi jest jego własne bezpieczeństwo. Jeśli miejsce wypadku stanowi zagrożenie również dla ratującego lub nie może on się odpowiednio zabezpieczyć, nie powinien przystępować do akcji i poczekać na wykwalifikowane służby.

Żyjemy w dobie wielu groźnych chorób zakaźnych, dlatego bezwzględnie musimy ochraniać się przed ewentualnym zakażeniem własnego organizmu przy udzielaniu pomocy. Podstawowym wyposażeniem każdej osoby udzielającej pierwszej pomocy są rękawiczki lateksowe. Są one zabezpieczeniem ratującego przed bezpośrednim kontaktem z materiałem biologicznym poszkodowanego (krew, tkanki, płyny fizjologiczne itp.).

* Warto mieć również w samochodzie grube rękawice, którymi można bezpiecznie odgiąć blachę lub usunąć resztki szyby na miejscu wypadku. Jeśli wydarzenie miało miejsce w nocy, lub po zmierzchu, nie powinno się wychodzić na jezdnię lub jej okolice bez żadnych oznakowań odblaskowych.

ZADANIA RATOWNIKA

Osoba udzielająca pierwszej pomocy (nie mająca nawet wykształcenia medycznego) staje się automatycznie „RATOWNIKIEM”. Ratownik to osoba, od której w zasadzie zależy wszystko. Począwszy od zawiadomienia zawodowych służb ratowniczych przez opiekę nad chorym po ratowanie w razie potrzeby jego życia. Jego zadania są ograniczone ale niezbędne. Po pierwsze należy ocenić rodzaj i rozmiary zaistniałego wypadku.

W zależności od tego tego trzeba podejmować szybkie, ale rozsądne decyzje. Od nich zależy połowa sukcesu. Nawet chcąc dobrze, a zarządzając np. Transport chorego z urazem kręgosłupa z całkiem bezpiecznego miejsca, wyrządza się ogromną szkodę.

PODSTAWĄ JEST NIEDOPUSZCZENIE DO PANIKI

Prawie zawsze trzeba uspokajać wszystkich obecnych i biorących udział w zdarzeniu. Spokój, zdecydowanie i konkretność ratownika w podejmowanych decyzjach niezwykle pozytywnie wpływa na całe otoczenie wypadku.

Wówczas ma się lepszy kontakt z poszkodowanym, a on sam przekonuje się o niezbędności i słuszności podejmowanych czynności. Poza tym świadkowie lub inni uczestnicy zdarzenia zamiast panikować, czy rozpaczać, dzięki opanowanej postawie ratownika spoglądają na wszystko z innej perspektywy i nie utrudniają akcji. Należy też uważać, aby osoby niepowołane, nie spowodowały dodatkowych szkód przez nieprawidłową interwencję.

Zadaniem osoby udzielającej pierwszej pomocy jest opieka nad chorym do przyjazdu pogotowia ratunkowego w celu niedopuszczenia do dalszych ciężkich komplikacji. W nagłych przypadkach pomocy należy udzielać już w pierwszych minutach od zdarzenia lub wystąpienia ostrych objawów schorzenia.

OD TEGO ZALEŻY POWODZENIE PRZEBIEGU AKCJI.

Ratownik nie może przeprowadzać zabiegów będących wyłącznie w gestii lekarza! W zasadzie nie powinno się podawać żadnych środków farmakologicznych (dotyczy ratowników niemedycznych).

Bardzo wiele zależy od rozsądku i opanowania ratownika. Postępując właśnie w ten sposób i mając na uwadze ogólne zasady postępowania, prawdopodobieństwo dobrego udzielenia pomocy jest bardzo wysokie.

Zadania ratownika to: ewakuacja ofiary z okolicy zagrożenia, resuscytacja/reanimacja, opanowanie groźnego krwawienia, ułożenie na boku, walka ze wstrząsem, zabezpieczenie miejsca wypadku. Zabiegi doraźne są niezbędną podstawą akcji ratunkowej. Na nic się zdadzą wszelkie wysiłki współczesnej medycyny, na nic najlepiej wyposażone technicznie i materiałowo pogotowie ratunkowe – gdy świadkowie i osoby mogące udzielić pierwszej pomocy nie interweniują, a ofiara umiera jeszcze przed przybyciem na miejsce fachowego zespołu.


PODSTAWOWE ZABIEGI RESUSCYTACYJNE U DOROSŁYCH

 



      1.Upewnij się, czy poszkodowany i wszyscy świadkowie zdarzenia są bezpieczni.

      2. Sprawdź reakcje poszkodowanego

      - delikatnie potrząśnij za ramiona i głośno zapytaj czy wszystko w porządku?

      3a. Jeżeli reaguje:

      - zostaw poszkodowanego w pozycji, w której go zastałeś, o ile nie zagraża mu żadne niebezpieczeństwo

      - dowiedz się jak najwięcej o jego stanie zdrowia i wezwij pomoc, jeśli będzie potrzebna

      - regularnie oceniaj jego stan

      3b. Jeżeli nie reaguje:

      - głośno zawołaj o pomoc

      - odwróć poszkodowanego na plecy, a następnie udrożnij jego drogi oddechowe, wykonując odgięcie głowy i uniesienie żuchwy

        

      4. Utrzymując drożność dróg oddechowych wzrokiem, słuchem i dotykiem poszukaj prawidłowego oddechu: - oceń wzrokiem ruchy klatki piersiowej,- nasłuchuj przy ustach poszkodowanego szmerów oddechowych,- staraj się wyczuć ruch powietrza na swoim policzku

      5a. Jeżeli oddech jest prawidłowy:

      - ułóż poszkodowanego w pozycji bezpiecznej (zdj. poniżej)

      - wyślij kogoś lub sam udaj się po pomoc

      - regularnie oceniaj oddech

5b. Jeżeli oddech nie jest prawidłowy:

- wyślij kogoś po pomoc, a jeżeli jesteś sam, zostaw poszkodowanego i wezwij pogotowie, wróć i rozpocznij uciskanie klatki piersiowej.

     

    RATOWNICY POWINNI BYĆ NAUCZANI UKŁADANIA RĄK CENTRALNIE NA KLATCE PIERSIOWEJ


6a. Połącz uciskanie klatki piersiowej z oddechami ratowniczymi:

- po wykonaniu 30 uciśnięć klatki piersiowej udrożnij drogi oddechowe, odginając głowę i unosząc żuchwę i wykonaj 2 oddechy ratownicze,

KAŻDY ODDECH RATOWNICZY POWINIEN BYĆ WYKONYWANY PRZEZ 1 SEKUNDĘ, A NIE 2 SEK.

- Kontynuuj uciskanie klatki piersiowej i oddechy ratownicze w stosunku 30:2

7. Kontynuuj resuscytację do czasu gdy:

- przybędą wykwalifikowane służby medyczne i przejmą działania,

- poszkodowany zacznie prawidłowo oddychać,

- ulegniesz wyczerpaniu.

     

 

     

 

     

 

     

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »